Aug 2007

Hallo bloggers!

In het centraal massief van Laos ligt er een fabelachtige stad waarvan het centrum werd verkozen als werelderfgoed. Luang Prabang was lang de hoofdstad van Laos (tot de Fransen die naar Vientiane verplaatsten) en de bevolking bestaat uit een mengelmoes van allerlei Thai en Lao minderheidsgroepen, mensen van de bergstammen, Vietnamezen en Chinesen, laaglanders en natuurlijk de gewoonlijke groepen van Westerse toeristen. De Mekong meandert zich rond de stad waardoor de binnenstad op een schiereiland ligt. In het midden is er een helling met daarbovenop de tempel van Wat Phu Si. Net zoals in Brugge is het aangenaam vertoeven in de steegjes van de oude stad. Er is een mooie avondmarkt met rijke zijdewaren en zoete lekkernijen. Overal staan rustiek vervallen tempels als testament van een rijke geschiedenis. In de straten wandelen hier en daar monikken rond in hun saffraankleurige gewaden. Vanaf de slopen rond Wat Phu Si kun je 's avonds de groene heuvels rond de stad in goud zien veranderen wanneer de zon in Mekong zakt. Verder valt het Nationaal Museum te bewonderen dat ooit dienst deed als woonst voor de koninklijke familie (tot die geliquideerd werd eind jaren '70 door het communistische regime).

Zoals overal in Zuid-Oost Azie komt het leven hier vroeg op gang. In deze bergachtige streek koelt het 's nachts behoorlijk af waardoor er tussen 5 en 10u een aangename temperatuur heerst. Dit zijn de drukste uren van de stad. Na 10u vertraagt het ritme onder een loodzware zon en blijft iedereen zoveel mogelijk binnen tot rond een uur of vier in de namiddag. Daarna beschermt de schaduw van Wat Phu Si de stad en komt het nachtleven stilaan op gang. Als je vroeg genoeg opstaat (rond 5u) kun je 's morgens getuige zijn van hoe de dorpelingen de almen van de monikken vullen met rijst en wat groenten en fruit. Even buiten de stad is er een spectaculaire waterval met verschillende niveau's die de vergelijking met de fameuze watervallen van Erawan in Thailand gemakkelijk kan doorstaan. Kuang Si is zelfs iets mooier dankzij een prachtig park met zwempoelen en natuurlijke jacuzzi en een conservatieproject voor Aziatische beren aan de voet. Kortom, Luang Prabang is een schitterende plaats; een kans voor alle backpackers in Laos om even uit te blazen en een offer te brengen in een van de vele tempels...

Na een paar daagjes van heerlijk genieten en uitrusten was ik klaar voor weer wat actie. Ik schreef me in voor de Gibbon Experience; een driedaagse trektocht doorheen het regenwoud. Na een helse nachtbusrit van 16 uur (inclusief dronken en zingende chauffeurs op een overdosis M-150 -de plaatselijke RedBull- een nogal duistere controle van politie-officieren en even daarna van gewapende bergbewoners, een 4-tal uren zwaar pokeren met een Amerikaan en Israeli in het schijnsel van een zaklamp, een dolle rit tegen onwaarschijnlijke snelheid in de haarspeldbochten van het hoogste bergmassief in Laos, een lekke band en absoluut geen slaap!) kwam ik uitgeput maar ongeschonden aan in Huay Xai aan de Mekong, de thuisbasis van het Gibbon project en poort naar Thailand. Al maanden keek ik uit naar deze tocht en naar wat een van de hoogtepunten en mooie aflsuiter zou worden van mijn reis... Wie beslist om deel te nemen aan het project gaat op zoek in het hart van de jungle in Noordwest Laos naar de schuwe zwarte gibbon, die tot voor kort als uitgestorven werd beschouwd. Wij kregen er uiteindelijk geen te zien (waarschijnlijk door het slechte weer) maar de 150 dollar om te mogen deelnemen beschouw ik toch als de best bestede van mijn reis. De driedaagse hike (inclusief eten en onderdak in boomhutten) was daarmee een van mijn duurste ondernemingen hier. Gelukkig gaat het geld rechtstreeks naar de bescherming van het woud en de dieren (Animo, de organisatie achter het Gibbon project, stelt een 200-tal personeelsleden te werk waaronder 40 boswachters die illegale houtkap en stroperij bestrijden). Dit is een mooi staaltje van ecotoerisme en zo droeg ik ook een steentje bij tot de conservering van dit brokje ongerepte natuur! Een must voor iedereen die begaan is met het lot van de regenwouden op onze planeet. Dit is het relaas van een schitterend avontuur...

Vrijdag 24/8/2007
7u: Op het kantoor van Animo maak ik kennis met de vijf andere leden van de expeditie... Joost en Marjolein, een Nederlands paar uit Rotterdam; Cory en Scott, twee Australische vrienden en Toby, een jonge Engelse medi-student, avonturier en levensgenieter. We bekijken ook een video die ons uitlegt wat de gevaren zijn en hoe veilig de zipkabels te gebruiken tussen de verschillende boomhutten.
8u30: In de Landrover gaat het 2 uur naar Don Chai, het dorp waar het pad naar de jungle begint. We passeren adembenemende berglandschappen en wisselen nog wat schuw de eerste grappen en reisverhalen uit.
9u30: Onze Landrover komt vast te zitten in een van de enorme geulen. Met vereende krachten, wat graafwerk en heel wat geduw (waarbij Scott en Cory een modderdouche kregen) krijgen we de jeep weer vlot. Het begint stilaan door te dringen.. dit wordt geen wandelingetje in het park!
10u30: Het pad is onbereidbaar geworden. We moeten te voet verder tot aan het primitieve dorp aan de rand van het woud.
12u: We komen aan in het dorp waar we een korte lunchpauze houden. We maken kennis met onze gidsen: Ponmai, Ping en Keo. Ik beslis om mijn sneakers uit te trekken en blootsvoets verder te gaan (mijn schoenen hadden alle grip en nut verloren in de enkeldiepe modder).
14u: Na een korte stop in het hoofdkwartier van de boswachters (waar een aapje constant in onze rugzakken probeerde te geraken en waar een beerweesje de T-shirt van Toby vernielde) komen we aan in Treehouse 1 waar we de nacht zullen doorbrengen. Het heeft de hele weg pijpestelen geregend en iedereen is te moe en doorweekt om de ziplines te gaan verkennen. We blijven gezellig keuvelen in de boomhut met een kop koffie Lao of thee. Even later brengen ze ons avondmaal die we op een gaspit kunnen opwarmen. De boomhut heeft 3 niveau's en is uitgerust met een badkamer met douche, lavabo en toilet, een living met keukenhoek en twee slaapniveau's met matrassen en muskietennetten. 's Avonds spelen we Yahtzee (dankzij de Joost en Marjolein) en vertellen horrorverhalen. Tijdens een van die verhalen breekt er plots een oorverdovend gedonder los en schudt de hele boom. Rond ons horen we het water vanop de bladeren van de bomen naar beneden klateren en het woud is ineens muisstil. Een aardbeving - achteraf blijkt dit regelmatige kost te zijn... Iedereen is goed verschoten, maar even later gaat het er weer gemoedelijk aan toe. We kruipen uitgeput vroeg onder de wol. 's Nachts wordt iedereen geregeld wakker door vreemde dierengeluiden in en rond de boomhut.

Zaterdag 25/8/2007
7u: De gidsen maken ons wakker. Normaal was het voorzien dat we rond 5u gingen opstaan om de zingende gibbons te gaan zoeken maar door het slechte weer kruipen ook de apen liever weg in hun droge nest. Het had dus geen zin om door de zware regen te gaan trekken.
10u: Na een deugddoende maaltijd stopt het met regenen en begint het wat op te klaren. De gidsen vertellen ons dat we vandaag helemaal naar de laatste boomhut zullen trekken. Het wordt een tocht van 5 uur door het woud. Tijdens de tocht maken we geregeld gebruik van spectaculaire ziplines die gespannen werden aan weerszijden van een vallei. Zippen is de veiligste en snelste manier om zich te verplaatsen door de kruin van het regenwoud, maar is bovenal een fantastische adrenaline-vlucht! YOOHOOOO!! Wanneer we niet zippen moeten we te voet door diepe modderpoelen vol met bloedzuigers. In elke boomhut houden we halt om even uit te blazen en de bloedzuigers uit onze schoenen en van onze benen te halen. Onderweg zien we heel wat vogels en vreemde insecten en wandelen we onder gigantische ficusmamoeten. Het is prachtig om te zien wat voor een veelheid aan bizarre fauna en flora het woud herbergt.
15u: We komen aan in Treehouse 5 waar we eerst een lekkere maaltijd geserveerd krijgen. Daarna is er nog tijd om wat vrij rond te zippen. Eerst is er geen water maar in de late namiddag slagen de gidsen erin om het water in de douche en lavabo's te krijgen. 's Avonds krijgen we toestemming van de gidsen om een rondje te zippen in het donker (normaal verboden). Na een goede douche spelen we 'Bazooka', een Afrikaans spel met dobbelstenen. Na veel lachen kruipen we weer vroeg onder de veren.

Zondag 26/8/2007
8u: Na het ontbijt maakt iedereen zich klaar om de terugtocht aan te vatten. Dit keer zijn er geen ziplines meer om ons snel ter plaatse te brengen en de gidsen waarschuwen ons dat we een lange en vermoeiende toch voor de boeg hebben!
11u: De eerste etappe is achter de rug. We liepen over bergen, doorheen rivieren en modderpoelen (weer met bloedzuigers) totaan het primitieve dorpje aan de rand van het woud. Er is enkel een korte pauze en wat droge rijst voorzien. Gelukkig had ik voor iedereen een sandwich met zoete geconserveerde melk gemaakt waardoor we toch weer op krachten kunnen komen. Voor ons ligt 5 uur van voortdurend klimmen en dalen onder een brandende zon op het heetst van de dag. Toby, Keo en mezelf vormen de kopgroep en door een strak wandelritme is er al gauw geen spoor meer van de achterliggers.
15u: Toby heeft het beste gehad. Ik heb al een tijdje zijn rugzak van hem overgenomen en draag er dus nu twee. Per overmaat van ramp is er geen drinkwater meer in onze fles en is er nergens schaduw voor de schroeiende zon. Toby heeft zich helemaal geforceerd om het tempo van Keo te kunnen volgen en is opgebrand. Keo en ik moeten ons uiterste best doen om hem telkens 500m vooruit te krijgen
15u30: We komen aan bij een rivier waar we een fris bad kunnen nemen. We wassen de modder en bloedzuigers weg. Toby kikkert er helemaal van op. Vanaf hier is het slechts een korte wandeling meer naar het dorp waar de Landrover op ons wacht.
16u15: De tweede groep met Joost, Marjolein, Cory, Scott en Ping komen aan in het dorp. We hebben samen een deugddoende lunch met een koude pint. Iedereen is stikkapot. De Landrover brengt ons moe, slaperig maar gelukkig terug naar Huay Xai.

De volgende dag gaat het over de grens terug naar Thailand voor de laatste etappe van de reis..

Huay Xai:

• Gibbon Experience: check http://www.gibbonx.org. Vooraf reserveren!
• BAP is het beste guesthouse, vriendelijke dame en goedkope bus- en boottickets.

Dag trouwe bloggers!

Na m'n avontuurlijke tochten op de moto door het bergwoud van Thakek was het hoog tijd voor een ontspannend tussendoortje. Als hoofdstad van Laos is Vientiane een van de snelst groeiende steden van Azie maar toch heerst er nog altijd een rustige en vriendelijke atmosfeer. Het weer is ondertussen compleet omgeslagen.. na 10 dagen van onophoudende regen is het plots weer snikheet. Gelukkig is het aangenaam flaneren tussen de vele terrasjes en noedelstalletjes op de Fa Ngum-esplanade op de oever van de rivier. Vanachter een frisse pint (Beerlao) laat ik mijn ogen en gedachten dwalen naar de overkant van het water.. Thailand.

Vientiane is een toffe stad om te voet te verkennen; het stratenplan is makkelijk te navigeren en het centrum is niet te groot. Overal staan nog oude koloniale gebouwen en er zijn tientallen en kleine en grotere tempels. Veel Franse auto's uit de jaren '40 en '50 staan hier nog altijd op actief. Alles baadt in een rustieke sfeer want door 30 jaar communisme (tot op vandaag!) lijkt de tijd hier stil te hebben gestaan. Toch schieten renovatiewerken stilaan als paddestoelen uit de grond want na 10 jaar open grenzen en een overheidsbeleid van 'glasnost en perestroika' boomt de economie (en het toerisme) als nooit tevoren..

Hier en daar vind je een leuke koffiebar (Lao koffie behoort bij de beste van de wereld) met croissants of baguettes. De hoofdattractie is het Wat That Luang, dat met zijn goudkleurige stupa's en koepels veel weg heeft van een bizarre ruimteraket. Thanon Lane Xang is de hoofdader van de stad en wordt ook wel eens de Champs Elysees van Azie genoemd; temeer omdat er aan het uiteinde -zoals bij zijn grote broer in Parijs- een soort overwinningsboog staat. Het Patuxai monument heeft inderdaad veel weg van de Arc de Triomphe maar eens dichterbij verliest het veel schoonheid want het werd helaas nooit helemaal tot in detail afgewerkt. De boog wordt door de locale expats ook soms de 'verticale landingsbaan' genoemd omdat het gebouwd werd met Amerikaans beton dat bestemd was voor de aanleg van een luchthaven. In de stad kom je geregeld groepjes kleurrijk geklede monikken tegen want Vientiane is een belangrijk centrum voor hun Buddhistische opleiding. Voor de rest een prachtige zonsondergang gezien boven een praalbootrace op de Mekong en enkele toffe avonden met Chris, een expat die met zijn vriendin in Bangkok woont en wegens visumverplichtingen een paar dagen in Vientiane verbleef (weer een contact bij in Bkk.. altijd handig voor de uitbreiding van m'n DVD collectie!

Na een vijftal dagen uitrusten en genieten van het authentieke Laos in Vientiane, ging het naar het idyllische -maar HEEL toeristische- Vang Vieng. Het dorp nestelde zich tussen de oevers van de Nam Song, een krachtige wildwaterrivier, en de voet van een zandstenen kliffenformatie die tientallen grotten en watervallen verbergt. En hoewel de plaatselijke bevolking vooral bestaat uit horden Amerikaanse en Engelse toeristen was Vang Vieng toch een verplichte stop op mijn weg naar het noorden. Dit sprookjesachtige terrein verkennen is een unieke ervaring. Er zijn boomgaarden doorlopen met kanaaltjes waar heerlijk firs en kristalhelder bronwater in stroomt. Er zijn wilde buffels, pony's en ganzen die zich grazend te goed doen aan het weelderige moessongras. Hier en daar markeert een pagode de ingang naar een grot waar een wakke koelte soelaas brengt voor de middaghitte (het is hier ondertussen weer constant +35C).

Aan de mond van de Tham Phu Kham grot is er een laguna waar een oude overhangende boom iedere bezoeker uitnodigt voor een frisse duik in het turkoois blauwe water. In een andere grot zoek je je een weg met de zaklamp door ondiep maar inktzwart en ijskoud water tot je de plaats hebt gevonden waar een Buddhabeeld baadt in het mysterieuze schijnsel van een krevas in het plafond. Een volledige dag werd opgeslorpt door het 'tuben' waarbij je op een binnenband van een tractorwiel de krachtige Nam Song-stroom afdrijft. Op de oevers bouwden enkele mensen geimproviseerde cafe's en staketsels met gigantische schommels van waarop je vanuit een duizelingwekkende hoogte de razende rivier in duikt. Je wordt constant 'gehaakt' en binnengetrokken voor een gratis borrel LaoLao (rijstwijn) en daaropvolgende (betalende) pint en schommelsprong. Het moet niet gezegd dat het tuben een spectaculaire en soms waanzinnige onderneming is (vooral voor de vele dronken Engelsen die geen enkel gevoel voor risico meer in acht nemen). Maar toch een niet te missen en onvergetelijke backpackers ervaring!!

Vientiane:

• Chindamay Guesthouse: goed prijs-kwaliteit, rustige ligging
• Makphet restaurant: lekker eten vr een goede zaak (opleiding straatkinderen)
• Clubben in Don Chan Palace niet te missen!
• Check out: Bor Peng Yang bar - Samlot Cafe - Half Moon Bar - Fa Ngum Esplanade voor zonsondergang

Vang Vieng:

• Thavisouk Guesthouse: toffe en heel luxueuze bungalows rond een prachtige tuin voor een kleine prijs! vriendelijk personeel en uitstekend riverside restaurant!! Aanrader!

Het is zondagmorgen 12 augustus in Vientiane, Laos, en het beloofd weer een druilerige dag te worden. Bovendien zijn de meeste winkels nu gesloten behalve het internetcafe.. ideaal dus om te webloggen! Ik ben ondertussen al bijna 2 weken in Laos. Na het afscheid van Any in Phnom Penh dan toch uiteindelijk gekozen om de bus te nemen naar het Zuiden van Laos. Vliegen was uiteindelijk veel duurder en ik kon het gewoon niet over m'n hart krijgen om die rustieke en veel minder toeristische regio links te laten liggen. Het uitgespaarde geld en de spectaculaire landschappen maakten de lange rit zeker de moeite waard. Onderweg spannende momenten op de donkere junglepaden in het niemandsland tussen Laos en Cambodja (de grens was al gesloten) en tijdens de oversteek van een opgezwollen Mekong vol zandbanken in een inktzwarte nacht (elk jaar verliezen enkele toeristen gave en goed wanneer hun bootje in aanvaring komt met een object van onbeweegbare aard). Enkele weesgegroetjes later stond ik veilig aan wal in Si Phan Don, Laos. Het was 9u 's avonds en de 15uur-durende reis was goed verlopen...

Si Phan Don is het magische land van 'de 4.000 eilanden'. In het regenseizoen zet de Mekong hier uit tot een breedte van 14km (het breedste bereik in haar 4350km lange reis van het Tibetaanse hoogplateau naar de Zuid-Chinese Zee)en is doorspekt met honderden (zoniet duizenden als je alle zandbanken meetelt) kleine en grotere eilanden. Sommige zijn een paar vierkante kilometer groot en huisvesten enkele schattige vissers- en boerendorpjes. Na een hectisch Cambodja is deze landelijke omgeving echt een verademing. Het toerisme is hier onlangs op gang gekomen. Hier geen cafe's of disco's, geen warm water en enkel electriciteit tussen 6 en 10 's avonds want daarna kruipt elke eilandbewoner onder de wol. De akkers worden nog altijd met os en span bewerkt en de dorpelingen verwonderen zich nog steeds met een brede lach als ze een 'farang' zien voorbij fietsen. Je hoeft de fiets trouwens niet te sluiten als je besluit om even te wandelen. Hier bestaan zelfs geen sloten want op dit eiland zijn er geen dieven. De rivier brengt vis en de rijstakkers zijn vruchtbaar waardoor de mensen hier ruimschoots in eigen behoefte kunnen voorzien. Het lijkt wel of de tijd hier is blijven stilstaan. De natuur is overdonderend; het ene moment wandel je doorheen de groene symmetrie van de rijstterrassen, het andere volg je een pad door ongerept woud. In het binnenland staan enkele lage bergen hier en daar behangen met flarden mist en overal is de rivier aanwezig met houten hangbruggetjes of oorverdovende waterversnellingen. De Fransen lieten enkele kanalen achter, een overwoekerde spoorbedding (inclusief een mooie brug over de Mekong) en een handvol verroeste stoomlocomotieven. Hier en daar valt nog een koloniale gevel te bewonderen.

Na een drietal daagjes in het schilderachtige land van Si Phan Don (en bijna veranderd in een hangmat ijspegel) waren de batterijen opnieuw opgeladen voor een nieuwe tocht stroomopwaarts naar het slaperige dorpje Champasak. Het dorp koesterde ooit grootse ambities en het was zelfs heel even de residentie voor de machthebbers in het koloniale Laos, maar nu bestaat het nog slechts uit een enkele straat. In de pre-Angkoriaanse periode (7e-8e E) was dit echter een belangrijk centrum in een machtig Chenla koninkrijk. Een achttal kilometer buiten het dorp staat de enige overblijvende getuige van die vergane glorie: de bergtempel van Wat Phu.. tot op heden een belangrijk bedevaartsoord voor Boeddhisten. Het heilige water uit de bergbronnen van Wat Phu werd onder meer gebruikt om de tempels van Angkor Wat mee in te wijden. Men vermoedt zelfs dat de plaatselijke animistische stammen hier sedert duizenden jaren ceremonie's (menselijke offers?) hielden en het moet gezegd: de mistige bergflanken hebben iets bijzonder mysterieus en bieden een prachtig zicht op het land beneden. Uiteindelijk kreeg ik ondanks een nat pak toch meer dan waar voor m'n geld!

Na Champasak ging het verder de rivier omhoog naar Thakek in centraal Laos. Aan de overkant van de Mekong is vanaf nu Thailand opnieuw in zicht en in het noordoosten tekenen zich de lijnen af van het machtige karstgebergte. De eerste dag Yan ontmoet, een jonge Zwitserse chirurg, en besloten om de dag nadien samen de bergen in te trekken met de motorfiets (onder het motto 'samen is veiliger'). De legendarische 'loop' is een 400km lange route (begin- en eindpunt in Thakek) dwars door de bergen. Onderweg passeert men immense grotten (niet bezocht want te gevaarlijk in het regenseizoen), ondergelopen rijstkommen, primitieve dorpjes en honderden watervallen en dramatische karstformaties. Een groot stuk van de weg is nog onder constructie (door de Chinezen) en op bepaalde plaatsen is er helemaal geen weg maar een modderig en slipperig pad vol putten. Niet voor doetjes dus! Onderweg 2x pech gehad met onze (Chinese) motorfietsen maar met plaatselijke hulp weer opgelost. Op een bepaald punt moesten onze motorfietsen een gammel (en lekkend!) bootje op omdat de weg in een rivier herschapen was.. In de bergen regende het bovendien bijna voortdurend en het was behoorlijk fris zodat we de eerste dag afgemat en verkleumd in ons hostel in Lak Sao arriveerden, maar de fantastische rit was het ons wel waard geweest. De volgende dag zonder veel problemen terug in Thakek gekomen. Een prachtige ervaring (misschien ooit te herhalen in het droge seizoen en wanneer de weg af is) en een vriendschap rijker!

Si Phan Don:

• Mr Vo Bungalows & Mr Tho Bungalows bieden goede eenvoudige kamers voor een eerlijke prijs
• Fleur du Mekong restaurant: lekker eten op de oevers van de Mekong met zicht op de oude spoorwegbrug
• Fiets/wandel ook zeker de oude spoorwegbedding af op de oostoever van Don Kon!

Champasak

• Khamphoui GH heeft zeer goedkope en propere kamers en bungalows + Khampoui is gewoon een supersympathieke kerel open voor een babbel
• De betere maaltijd vind je in het Souchitra restaurant of in het Lao resto net daarachter aan de rechterkant

Thakek

• Thakek Travel Lodge: Deense uitbater zorgt voor kwaliteit tegen een goede prijs. Enige plaats om een motorfiets te huren voor de 'loop' + het restaurant geeft de beste maaltijden tegen de beste prijs! (boeken op voorhand aangeraden!!) - (030) 530 0145

NIEUWE ALBUMS OP http://community.webshots.com/user/bram_ramaut!!